Amerykański psycholog Jerome S. Bruner wyróżnił dwa sposoby myślenia. Paradygmatyczny (czyli logiczny) oraz narracyjny, czyli taki w którym nadajemy własny, subiektywny sens temu co nas otacza. Bez dbałości o prawa logiki. Opieramy się na celach, pragnieniach, potrzebach, intencjach, bo w końcu „życie jest historią”.
Jestem twórcą własnej opowieści
Kiedy spotykasz się z przyjaciółką, aby opowiedzieć o tym jak właśnie zostawił cię kolejny beznadziejny mężczyzna, co robisz? Tworzysz nową, kolejną opowieść w swoim życiu. Narracja jest sposobem rozumienia świata przez ludzi. Od początku istnienia ludzkości przekazywaliśmy sobie rozmaite historie. Na początku były to opowieści rozgłaszane ustnie, nieraz z pokolenia na pokolenie. Później zaczęto zapisywać te wszystkie przygody, a w dwudziestym wieku pojawił się film, który stał się idealnym nośnikiem ludzkich przeżyć.
Myślisz, że tylko artyści- pisarze, poeci, scenarzyści, tworzą jakąś znaczącą i ustrukturalizowaną narrację? Otóż nic bardziej mylnego. Ty sama na co dzień kreujesz największą i najważniejszą dla ciebie opowieść. Badacze twierdzą, że zaczynamy budować historie już będąc nastolatkami. Amerykański psycholog McAdams, w narracyjnej teorii tożsamości, stwierdza, że każdy z nas stara się konstruować w miarę spójne opowieści o sobie. Ma to nadać naszemu życiu, które jest często chaotyczne, pozory ciągłości i jasnego celu. Ma pomóc uporządkować nam to co wydarza się dookoła każdego dnia.
Na kolejnej stronie dowiedz się więcej o psychologii narracyjnej!
